Shkruar nga: Natyra Rushiti
0
Copyright
Autoritetet në Hong Kong ende po rekomandojnë të ashtuquajturën terapi ‘të kurës gej’ për të rinjtë në nevojë, kanë pohuar organizatat e qytetit.
Koalicioni i Grave të Hong Kongut dhe Her Fund thonë se punonjësit socialë vazhdojnë të ofrojnë terapi konvertimi për të rinjtë për të cilët thonë se po luftojnë me seksualitetin e tyre.
Qeveria e Hong Kong-ut nuk pranoi ta ndalonte praktikën në vitin 2010, pavarësisht se aktivistët kanë paraqitur dëshmi të shumta tek Këshilli Legjislativ se praktika mund të shkaktojë dëme serioze tek individët.
Avokuesit e terapisë, abstenojnë nga marrëdhëniet e të njëjtit seks dhe bëjnë dush të ftohtë në përpjekje për ta ndaluar veten që të kenë dëshira homoseksuale.
Praktika e dënuar gjerësisht përfshin edhe goditje elektrike ndaj pacientëve.
Yeo Wai-wai, një zëdhënëse e Koalicionit të Grave të Hong Kongut, tha se adoleshentët me të cilët ajo punon i kanë thënë se punonjësit socialë i kishin rekomanduar terapinë.
“Kjo praktikë është e dëmshme për veten, sepse terapistët pretendojnë se individi nuk është mjaftueshëm i mirë duke mos qenë heteroseksual,” tha ajo.
“Kjo do të dëmtojë imazhin e tyre për veten. Ata do të ndjehen si humbësa dhe mund të kenë mendime vetëvrasjeje.”
Casey Kwok Ka-chai, nga Her Fund, një organizatë bamirëse që mbështet viktimat e dhunës në familje dhe ndeshet edhe me pakicat seksuale, tha se edhe asaj i është bërë e ditur që punonjësit socialë i referojnë adoleshentët tek terapistët e konvertimit.
“Ata nuk kanë njohuri të mjaftueshme dhe ndjeshmëri të mjaftueshme ndaj këtyre pakicave seksuale,” tha ajo.
“Në se këta njerëz kërkojnë shërbime këshillimi dhe ju i referoni ata në terapi konvertimi, ju nuk po i ndihmoni ata; ju po i lëndoni.
Ju po i thoni atyre se kanë një problem, por orientimi seksual nuk është problematik. Ai është një gjë e natyrshme.”
Znj. Kwok tha se praktika po “vendos edhe një shtresë tjetër presioni” për njerëzit LGBT në nevojë.
Nuk ka asnjë dëshmi që ‘terapia’ mund të ndryshojë seksualitetin e një personi dhe Organizata Botërore e Shëndetësisë thotë se orientimi seksual nuk duhet të trajtohet si çrregullim.
Shoqata Mjekësore Britanike e ka dënuar terapinë ‘e kurës gej’ si të dëmshme në vitin 2010.
Ndërkohë Mike Pence, Zëvendës President i zgjedhur, e ka mbrojtur më parë terapinë, edhe pse e ka mohuar që ka mbajtur këtë qëndrim.
Duke refuzuar të thotë nëse terapia e konvertimit është në politikat e qytetit, një zëdhënëse tha për South China Morning Post se ata: “respektojnë veçantitë e secilit dhe çdo individi pavarësisht racës së tij / saj, gjinisë, moshës, orientimit seksual”.
Autoritetet e Hong Kong-ut, kur ju bë presion mbi çështjen, kanë pohuar se ata mbrojnë “perspektiva të shumta”, kur punonjësit socialë marrin vendime kur kujdesen për të rinjtë./A.A.
Shkruar nga: Ardiana Shala Prishtina
Problemi i dhunës në familje asht prodhim patriarkati dhe nuk mundet me u luftue me moralizma. A ju kujtohen këto: “nuk ban me ia mëshue, se ajo asht çikë”, “mos kaj, se ti je djalë, djali s’bon me kajtë!”. Dhe tani: “Banu burrë, e mos mësho.”
Dhuna ndodh, po thotë fushata e OSBE-së. Po, dhuna ndodh, por dhuna nuk pikë prej qiellit, dhuna prodhohet prej njerëzve. Asht e ranësishme me e ditë çka po dojna me thanë kur themi “dhuna ndodh” e përfundi e shkrujna “familja asht gjaja ma e çmueme. Mbroje!” ose “Banu burrë, mos mësho”.
Nëse nji djalë kish me ia mëshue nji vajze në shkollë, gjykimi i parë që kish me e marrë asht ai i përqeshjes që i ka mëshue nji vajze. Jo që ka zgjedhë dhunën si mjet me zgjidhë konflikt, apo si vegël me dominue, por sepse viktima nuk asht e denjët për forcën e tij burrnore. Kur djemtë dojnë me e ngacmue njani tjetrin në ushtrimet e tyne të përditshme të forcës së bërrylave, ma të dobëtin e grupit e përbuzin me “po rrehesh si çikë”.
Me i mësue djemtë që me i mëshue nji grueje nuk asht në rregull, sepse tani s’je taman burrë, asht e barabartë sikur me i mësue atyne që rolet gjinore janë të padiskutueshme. Ato role gjinore ku gruja asht gru, e dobët, e ligësht, e pa aftë me i gra kerrit si burrat dhe përgjegjjëse për krejt budallakitë në trafik (qysh pat konkludue nji herë pak a shum, nji alamet gazetar i joni) ndërsa burri, e po, burri vjen me thojza, dhe pa thojza. Ja pra u kthyem te tema e thojzave prap.
Te qito thojza asht themeli i dhunës në familje, që nënkupton dhunës me bazë gjinore. Te nocioni që ekziston burri, dhe burri i vërtetë.
Në këtë fushatë, maqoizmi vjen në shprehje përmes pikërisht këtij definimi të burrit dhe burrit të vërtetë. Pra burrit me thojza dhe burrit pa thojza.
Maqoizëm
Problemi nuk asht që kur thue “banu burrë mos mësho” je tue e dërgue nji porosi të implikume dhe të gabueme që: grueja nuk mëshon ashtu kështu; që me qenë burrë asht diçka e veçantë.
Porosia damtuese që po përçohet këtu asht që të qenit burrë asht dhunti; jo rastësi biologjike, që të qenit burrë asht përparësi ndaj gjinisë tjetër dhe drejtësia qëndron mos me e përdorë këtë përparësi, sepse gjinia tjetër nuk asht e barabartë me ty; që nji grue, tue mos qenë burrë, nuk asht e denjtë për forcën tande, sepse nëse ti i mëshon, atëherë ti nuk je burrë, e që i bjen me e përkthye, e unë nuk po di qysh kish me i ra ndryshe pos: ti je tani gru, dmth. diçka ma pak a ma keq se burrë, e jo që dhuna asht e ndalume me ligj, sepse grueja asht e barabartë me ty para ligjit.
“Banu burrë, mos mësho” asht përpjekje idotike me i marrë me të mirë burrat. Asht moral odash, moral i atij vendi ku burrat tue i rrotullue musteqet e tyne të gjata nëpër gishta, iu kanë drejtue djemve të ri: fol, mos u tut; ku burrat, burrat pra pa thojza, kanë marrë vendime ndëshkuese ndaj burrave të tjerë e në pikën e parë të saksionimit shoqnor e kanë vnue “zhburrnimin”. “Ai s’asht burrë.”
Porosia tjetër që po jipet këtu e implikume asht: burrat nuk i mëshojnë grave. Pra nëse ti bahesh burrë, ti nuk mëshon, sepse burrat nuk mëshojnë.
Rrenë koftë. Burrat i mshojnë grave, sa të mujnë. I kanë mshue gjithë. Bile bile i kanë mshue veç pse ato ishin gra, e bile bile i kanë mshue veç pse ata ishin burra. “A je burrë a çka, mshelja gojën kuçkës.” Kuptohet, me grusht.
Po nejse, kadale, OSBE-ja s’asht tue folë për burra. Ata po thojnë “burrat e vërtetë” nuk i mshojnë grave, që asht krejt tjetër sen. Që asht po aq shqetësuese. Sepse, dhuna në familje asht në shumicën e madhe e bazueme në gjini. Pra, dhuna në familje asht në shumicën e rastit ma së pari problem gjinor. Natyrisht që ka raste kur nji grue e rreh burrin, dhe pa dashtë me e injorue viktimën burrë në raste të tilla, asht shum e ranësishme me pasë parasysh që rastet e tilla, janë shum ma të rralla. Ndërsa e kundërta asht fenomen. Dmth ndodh qaq shpesh saqë s’mundesh me folë veç për raste ma. Dhe fakti që ka ma shum gra viktima të dhunës në familje se sa që ka burra, nuk asht rastësi. Sepse, dhuna në familje tue qenë ma së pari disbalanc gjinor në shoqni patriarkale për sa i përket të drejtave e obligimeve, asht dhunë gjinore dhe asht e rranjësume pikërisht në moralin e “banu burrë i vërtetë”.
Aaaaaa! Prit pak. Po kuptoj, ju e keni kuptue që me i hi grues dajak në nji shoqni patriarkate konsiderohet burrni. E tash po doni me përdor pikërisht këtë patriarkalizëm për me ndrru mentalitetin. Ueee çfare ide gjeniale! NUK FUNKSIONON, veçanërisht me të rritunit. Nuk munesh me i thanë nji burri, nëse nuk i mëshon grues je burrë, kur djemtë tanë i edukojmë që “me kajtë nuk ban, se djemtë nuk kajnë”. Dhe këtë edukim djemtë tanë e marrin në shpi, njejtë si në shkollë. Loçkat.
Prandaj me e luftue dhunën në familje, që mundet me u përkthye si dhunën ndaj grave, me “banu burrë, mos mësho” asht sikur me dashtë me zgjidh nji problem me vetë problemin.
Gratë nuk janë në vetvete gjinia ma e dobët. Ato nuk janë ma të dobëta se burrat. Diskriminimi që e përjetojnë në shoqninë ku jetojnë si grup i ban ato ma të dobëta, por ato nuk janë ma të dobëta si individë. Edukimi që marrin i ban ato ma të dobëta, sepse trajtohen si ma inferiore dhe hala pa pasë shansë me reagu vetë, kcen nji burrë me i mbrojtë, me pshtue fëtyrën e fisit. Shpesh i njëjti që kcen me ia kallxue vendin, kur nihet i kërcnuem prej saj e e kupton që edhe ajo po mujka e po dika diçka.
Qysh mundet me konë ma e dobët se burri nji grue kur të ka mbajtë ty nandë mujë në bark, të ka lind me dhimbje të hatashme tue u shkye në mish të gjallë? A po menon që s’mundet me nji shkelmë mes kamëve me të paralizue në sekond saqë ti as mos me marrë vesh preh kahit të ka ardhë a? Mundet, por na e kena mësue dhe po vazhdojna me e mësue që fati i saj asht në duer të burrit; asht në duer të burrit me vendosë ai çka nënkupton për të tash me qenë burrë; na e kena mësue mos me u rreh; mos me folë shum; me majtë krytë poshtë; … na po i thojna grues që “burri i vertetë nuk mëshon” e kur burri i saj ia mëshon na po e gjykojna ate që ajo e ka zgjedhë burrin e gabuem; e na po i thojna asaj lajmroje dhunën, sepse na përket të gjithëve. Por, “familja asht gjaja ma e çmueshme që ke”.
Banu njeri, jo “banu burrë”
Ajo çka na duhet me i mësue fëmijët në përgjithësi, asht respekti; që konfliktet nuk zgjidhen me dhunë; që ekziston truni që duhet me u përdorë ne vend të grushtave; që ata janë të barabartë pavarësisht a kanë pec a “asishne”, e na s’duhet me i mësue djemt tanë që ata duhet me u ba burra, e që ka burra me thojza e burra pa thojza, e tue u thanë kështu me i bind që me qenë burrë asht diçka e veçantë, asht forcë në vete.
Me i mësue fëmijët që dhuna nuk asht mjeti i duhun për me komunikue me dikë asht nji çashtje, por me i mësue djemtë që me i mëshue nji çikës asht gabim, se asht marre, veç çka e përforcon pozitën diskriminuese të grues/vajzës në shoqni tue krijue ndasi gjinore në kontekstin e vlerës dhe fuqisë në shoqni. E kur i thojna burrave “banu burrë mos mësho” asht njejtë sikur me u thanë djemëve “asht marre me u rreh me çika”. Na jena tue ia mësue kështu burrit, e djalit, privilegjin e dominimit gjinor në shoqni. Mësimi kryesor duhet me qenë “banu njeri”.
Barazia
Gratë nuk janë prej Venusi e burrat nuk janë prej Marsit. Nëse dojna me qenë nji shoqni ku gratë e burrat janë të barabartë, duhet me u lirue prej koncepteve të odave; të burrave të vërtetë. Nuk ekzistojnë burrat e vërtetë.
Na duhet me i eduku fëmijët tanë që dhuna nuk asht zgjidhje, dhe mundësisht tue u ba shembull. Na duhet me i mësue djemtë tanë që asht në rregull me kajtë; që nuk asht diçka e veçantë me pasë pec në vend të vaginës; që çikat mujnë me konë ma të forta se ai; që nuk asht nënçmim për pecin e tij nëse nji çikë asht ma e fortë se ai dhe e barabartë me të në shoqni.
Na duhet me i mësue çikat tona, që djemtë nuk janë ma të fortë se ato; që ato mujnë me fitue medalje ari; që ato mujnë me u ba nana; e mujnë mos me u ba nana; që ato mujnë me qenë të bukura e të mençuna; që nuk asht marre me e thirrë policinë kur nji hajvan ta mëshon; që nuk ia merr fëtyrën kurrkujt nëse ke të dashtun e tani s’ke të dashtun; që s’ka nevojë ajo me e majtë mi vete barën e mbrojtjes së nerës të babës e të vëllaut e krejt katunit; që ajo asht njeri; që ajo nuk ka me u gjykue në gjatësinë e fundit të saj se a e ka meritue a jo dajakun.
Kriminalizimi i dhunës në familje
Na duhet me iu thanë burrave tanë, që burgu s’asht për burra, por burgu asht për kriminel, e nji burrë që ushtron dhunë mbi familjen asht kriminel. Dhuna në familje asht krim.
Na nuk duhet me iu thanë njerëzve që familja asht e çmueshme; na duhet me i mësue fëmijët tanë që familja asht çka asht, ti nuk ke faj nëse nuk asht e mirë me ty; që ti nuk ke faj nëse nji familje nuk mundet me funksionu; që famije asht edhe veç ti e nana; që familje asht edhe veç ti e baba; që familje asht aty ku ty të dojnë. Na duhet me ia mësue fëmijëve tanë nji gjuhë të re të komunikimit ndërgjinor, ku gjinija nuk ka ranësi. Me i mësue me u ba njerëz e me besu që janë të barabartë, tue u dhanë shembull që kur të drejtat e tyne cenohen prej dikujt, dhunuesit ndëshkohen pavarësisht gjinisë.
Por na s’mujna me ua mësue fëmijëve tanë krejt këto, me këtë sistem të arsimit “zhgllë” që kemi; me këtë sistem të drejtësisë të korruptuem e të budallakavt e me politikanë në krye të detyrave që odën e kanë pus votash e nuk hezitojnë as në kuvend me urdhnu naj grue aty këtu me ua hangër. Kështu që uroj që OSBE-ja në misionin e saj në Kosovë, asht tue e marrë punën e saj në fusha tjera ma seriozisht, se sa që e ka marrë luftën kundër dhunës në familje, së paku me këtë fushatë, në të cilën për me iu kursye prej njo tre katër faqe shtesë, as nuk po filloj me i diskutue gabimet në këshillat psikologjike që jipen p.sh. në fotografinë tjetër ku thuhet “Nuk mundesh me e ndreçë nji lidhje të thyme”. Po thom veç qikaq: nashta munesh! /A.A.
Shkruar nga: Arnida Çapi
Mes indinjatës dhe dhimbjes për ngjarjet e kronikës së grave të vrara nga burrat e tyre, mendoj se ka ardhur koha e trajtimit seriozisht të gjendjes së femrës shqiptare. Nuk e di nëse ai burri në Fier do ishte në gjendje të vriste një burrë tjetër me të njëjtën mendje kriminale, por ai, forcën e nënshtrimit ndaj gruas e çoi deri në marrjen e jetës së saj.
Të dashura vajza, mos lini të dashurit tuaj t’ju trajtojnë me mosrespekt ndaj dinjitetit tuaj. Kam parë djem, te rinj, që ndalojnë në rrugë apo qoshe rruge të dashurat e tyre e i hakërrehen sikur i kanë pronë dhe ato justifikohen me ngashërim sikur i kanë jetën në dorë. Ajo sakrifikon. Sakrifikon veten për marrëdhënien.
Nuk është dashuri marrëzia me të cilën ajo nuk respekton veten me atë lloj trajtimi. Është sakrifikim. E pse? Sepse në mes frikës dhe paragjykimit ajo s’arrin të jetë dot vetja, të dalë nga stereotipi idiot i nënshtrimit ndaj mashkullit, të përmbushet e pavarur dhe të plotësohet me respekt.
Ajo eshte vajza e hijes autoritare të babait dhe ka parë si e ëma heshtte kur fyhej e ndonjëherë kur pasi bërtiste “mos!”, pritej vetëm heshtja që të mbyllej sherri.
Ai është djali i nënës që gatuan vaktin, gjatë të cilit merr ndonjë fyerje të pavend, në vend të një falenderimi. Ata mësuan të heshtin kur zëri i nënës së tyre thërriste për ndihmë edhe pse nuk foli; edhe pse nuk kërkoi të dëgjohej, ajo shpresoi se dikush do e dëgjonte, se do shpëtohej. Fëmijët ishin sakrifica e gruas dhe gëzimi pas çdo vuajtjeje, familja ishte misioni i saj.
Ashtu, vajza dëgjon e trembur të dashurin në rrugë e duron histerinë e tij duke u përpjekur të “shpëtojë” marrëdhënien. Ndërsa djali, edhe nëse s’do të donte, sërish në mes gabimesh, mësoi modelin e mashkullit që burrërohet sepse ka forcën e fjalës e dorës ndaj femrës. “Boll” dhe ajo pushon! “Te çova te jot’ëmë” dhe ajo e pranon, edhe si shaka që s’të bën të qeshësh.
Ai, ajo, ata jam unë, jemi të gjithë ne!
Ata që dëgjojnë ulërimën e gruas që hidhej e kishin dëgjuar më parë kur ai e rrihte, dhe ajo e denoncoi. Pallati dëgjonte, gratë pinin kafetë e lagjes, burrat mendonin se pale ç’faj kishte bërë gruaja që rrihej. Komshinjtë që nuk përzihen në punët e çiftit janë bashkëfajtorët e parë në vrasje, policët, gjykata që nuk detyroi largimin e dhunuesit nga banesa.
Pastaj është burri që hodhi nga pallati gruan. I thonë: kafshë… Dhuna është si gënjeshtra: Nga ato të këqijat që edhe po tolerove dhe pak, mjafton për të qenë më keq. Ai, “kafsha” jemi sërish ne nëse nuk distancohemi me forcën e fjalës, gjestit, reagimit, lëvizjes. Nuk mund të jetojmë të heshtur në një vend ku vriten gra nga burrat e tyre!
Të rrisim edukimin e respektit ndaj femrës, jo si një viktimë por si gjysma e shoqërisë, si gjysma e gjithçkaje; t’i themi asaj vajzës në rrugë që mos të lejojë askënd t’i cënojë dinjitetin, sepse aty nis dhuna. Dhe për asgjë nuk ia vlen shkëmbimi i sakrificës. Shoh që disa postojnë në statuse reagimet e tyre kundër dhunës ndaj gruas. Është e rëndësishme të reagojmë më shumë për të ndryshuar gjendjen e gruas shqiptare./A.A.
Dhjetra gra qëndrojnë brenda mureve të shtëpisë nën tmerrin e dhunës së përditshme. Pjesë e dhunës në format më monstruoze të saj janë shpesh dhe fëmijët, teksa dëmet psikologjike që kjo sjell tek këta të fundit janë të pariparueshme.
Ky është një nga ato rrëfime të hidhura të një jete e cila ulëret dhimbje, padrejtësi dhe nëpërkëmbje.
Zonja me iniciale M.S nga Shkodra ka një histori dhune të cilën e përjeton prej vitesh brenda mureve të shtëpisë së saj. Ajo është nënë e katër fëmijëve, ndër të cilët, më i madhi 19 dhe më i vogli 12. Dhunuesi është bashkëshorti, babai i fëmijëve të saj.
E përkulur, me zërin që i dridhet ajo tregon:
“Kur u njoha me ish bashkëshortin, isha 15 vjeç. U fejova me shkuesi sepse e tillë ishte koha, po që në fillim vura re që dicka tek ai nuk shkonte. Ishte i ftohtë, i vrazhdë, më fajësonte për gjithcka. Ishte shumë më i madh se unë, nuk qeshte kurrë dhe më ngjallte frikë.
Përpara se të martohesha, ishte një moment në të cilin desha ta ndaj, por familja ime, vëllezërrit e mi nuk më lejuan sepse i vriste opinioni”.
Dhe ndërkohë që pyetet nëse është dhunuar që në fejesë ajo vazhdon:
“Nuk jam dhunuar para martese, edhe pse sillej ftohtë dhe ashpër. Dhuna mbi mua, ka filluar pas martese dhe sidomos pas lindjes së fëmijës së parë. Fjalët e tij: Ti nuk je grua për mua. Un e di si të kam gjetë ty…e të tjera si këto më vritnin, ndërkohë që unë kur e mora as që e kuptoja jetën, martesën dhe përgjegjësitë familjare. Nuk isha e përgatitur për cfarë më priste. Isha mësuar me punët e shtëpisë, rregullin, dhe me idenë që gruaja duhej t’i bindej burrit. Për këtë arsye vazhdoja jetën me të, dhe cdo herë që duroja fyerjet dhe veprimet e dhunshme ndaj meje, ato shtoheshin.
Veprimet e dhunshme nuk i kursente as ndaj djalit tonë, i cili po rritej jo vetëm duke parë nënën e tij të dhunohej, por po dhunohej edhe vetë.
Ndërkohë, gruaja e dhunuar vazhdon rrëfimin.
Ndërsa vitet kalonin, lindi djali i dytë dhe më pas vajza e cila ishte viktima e tij më e “parapëlqyer”. Ai jo vetëm që e dhunonte fizikisht, por një herë kishte aluduar dhe veprime të tilla të cilat nënkuptonin një natyrë abuzuese. Dhuna fizike dhe fyerjet ndaj saj të tilla si: “ti je prostitutë” kur ajo donte të dilte me shoqet apo presionet e vazhdueshme arritën në pikën që ajo të tentonte të vriste veten.
“Jam e shqetësuar për djalin e vogël”, vazhdon ajo.
“Ai flet shumë pak, është i mbyllur në vete, ka frikë dhe probleme në komunikimin me njerëzit”. Ajo është e vetëdijshme që dhuna e asistuar në të cilën ai ka qenë i pranishëm për vite me radhë, e ka dëmtuar emocionalisht.
Ajo tregon se më në fund e mori vendimin për t’iu drejtuar gjykatës.
Arsyeja ishte dhuna dhe kërcënimi për jetën, që ish bashkëshorti dhe babai i fëmijëve të saj në gjëndje totalisht të dehur ushtroi mbi ta. Me ndihmën e përfaqësuesit ligjor, ajo iu drejtua organeve të rendit ku denoncoi dhunën dhe ku njëkohësisht kërkoi dhe zgjidhjen e martesës.
Aktualisht ajo jeton në banesën e dikurshme bashkëshortore, dhe është një ndër rastet e suksesit në të cilat dhunuesi është detyruar të largohet nga banesa.
Historia e kesaj gruaje ngjason me shumë histori të tjera dhune në qytetin e Shkodrës, ku shkaqet e dhunës mbi vikitimat nuk i gjejmë vetëm tek mentaliteti dhe formimi përmes një kulture të dhunshme, por edhe në faktorë të tjerë, sic janë përdorimi i alkoolit apo lojrat e fatit.
Duke përmbyllur, kjo grua falenderon organet e rendit dhe drejtësisë për mbështetjen duke vijuar:
“Kultura në të cilën ne jemi rritur, ajo që nënat tona na kanë mësuar është të durojmë, të mbajmë përgjegjësitë e familjes dhe t’i përshtatemi burrit, sido që ai të jetë. Unë sot nuk them kështu. Kam një vajzë, e cila ka moshën që unë kisha kur më fejuan, të cilën e mbështes në pëpjekjet për t’u shkolluar dhe për të krijuar pavarësinë e saj në jetë. Unë nuk kam vazhduar studimet, dhe as nuk kam punuar. Besoj se kjo më shtynte të isha e varur prej tij.”
Pastaj vështron me krenari djemtë dhe vazhdon:
“Edhe pse unë nuk punoj, sepse është e vështirë për një grua të moshës sime, pa arsimin e lartë të gjejë punë në ditët e sotme…djemtë e mi punojnë. Mundohem t’i mbështes dhe të jem pranë tyre në cdo hap. Është detyra dhe përgjegjësia ime, që ata të rriten të zotët e vetes” Ajo tashmë është e bindur se ata do të jenë burra më të mirë, se ai që i ka dhunuar brënda mureve të shtëpisë. /A.A.
Parlamenti grek miratoi projekt-ligjin kontroversial, pavarësisht mungesës së 73 deputetëve nga gjithë partitë e ndryshme në një parlement prej 300 deputetësh.
Projekt-ligji do të zgjerojë të drejtat e çifteve të të njëjtit seks në Greqi, si dhe të sigurojë barazinë në vendin e punës, pavarësisht orientimit seksual, gjinisë apo fesë.
Projekt-ligji u miratua nga 201 deputetë dhe u votua kundër nga 21 të tjerë, ndërsa pesë as nuk e mbështetën as nuk e refuzuan legjislacionin.
Shtypi grek ka raportuar se Deputeti i djathtë Constantinos Katsikis kishte dalë kundër projekt-ligjit të Ministrisë së Drejtësisë, duke thënë se Grekët e Pavarur do të mbeten “besnikë” të “besimeve të krishtera dhe sociale si patriotë grekë.”
Kjo vjen pasi partneritetet civile brenda të njëjtit seks u legalizuan në dhjetor të vitit 2015 që erdhi si përgjigje ndaj Gjykatës Evropiane të të Drejtave të Njeriut që dënoi Greqinë për diskriminim anti-gej..
Adoptimi i përbashkët për çiftet e gjinisë së njëjtë ende nuk është i ligjshëm, as martesa brenda të njëjtit seks ose trajtim IVF(fertilizim in-vitro) për çiftet lezbike.
Por ligji në lidhje me ndalimin e gjuhës së urrejtjes dhe krimeve të urrejtjes thuhet se është një nga më të ashprit në Evropë./A.A.
Po zonja, e dëgjuat mirë – të gjitha gratë në Rusi, që tani e tutje, mund të vrasin përdhunuesit e tyre për vetëmbrojtje! Kjo do të thotë se asnjë grua nuk do të jetë përgjegjëse për reagimin e saj, sepse ishte për vetëmbrojtje!
Disa javë më parë, Putin ka bërë të ditur luftën kundër përdhunuesve dhe pedofilëve, dhe tha se këta kriminelë po bëjnë akte të cilat turpërojnë drejtësinë ruse. Kjo është arsyeja kryesore pse ai sugjeroi këtë legjislacion, dhe disa javë më vonë – ai u miratua!
Legjislacioni i ri ka befasuar shumë njerëz në të gjithë Rusinë, veçanërisht gratë! Ato e kanë mbështetur këtë legjislacion, veçanërisht për shkak se përdhunimi është bërë “diçka”e përditshme në Rusi. Çfarë mendoni në lidhje me këtë ligj zonja?/A.A.
Princi Harry dhe ylli i muzikës pop Rihanna, kanë bërë testin e HIV-it për të shënuar Ditën Botërore të AIDS.
Të dy takuan vendas në ishullin Barbados, pas një festimi për 50-vjetorin e pavarësisë të ishullit.
Princi Harry bëri shaka se testi do të ishte i dhimbshëm, ndërsa u përpëlit kur infermierja shkoi për të shpuar gishtin e tij.
Kjo ishte hera e dytë që Harry ka bërë testin në publik brenda pesë muajve në një përpjekje për të zvogëluar stigmën rreth virusit.
Herën e fundit që Princ Harry bëri testin, ka pasur një rritje të pabesueshme të pesëfishtë tek njerëzit që bëjnë testin e HIV-it.
Momente më vonë, Rihanna dëshmoi se ajo ishte më e fortë se princi, duke thënë: “E bëre të duket sikur dhemb.
“Nuk është aq e dhimbshme sa the në mëngjes.”
Të dy, si Princi Harry ashtu dhe Rihanna dolën negativë kur erdhën rezultatet e tyre 20 minuta më vonë.
Princi ndjek gjurmët e nënës së tij, e cila ishte e famshme me fushatën e saj për t’i dhënë fund stigmës rreth njerëzve me HIV/AIDS.
Princ Harry vjen për eventin “Man Aware” të mbajtur nga Komisioni Kombëtar Barbados për HIV/AIDS
Pothuajse një e treta e britanikëve mendojnë se HIV mund të merret duke ndarë një furçë dhëmbësh me dikë që është i infektuar, ka sugjeruar një studim.
Bamirësi Terrence Higgins ka thënë: “Mitet e pasakta që nga viti 1980 janë ende thellësisht të ngulitura në shoqëri”.
Shifrat e publikuara nga Public Health England (Shëndeti Publik Anglez) sugjerojnë se 101,200 njerëz kanë jetuar me HIV në Britani të Madhe në vitin 2015, por rreth një në tetë ka infeksion të padiagnostifikuar.
Ka pasur 6,095 diagnoza të reja të infeksionit gjatë këtij afati kohor, 43% e të cilave ishin në Londër.
Burrat që bëjnë seks me burra mbeten grupi më i madh që infektohen me HIV, duke përbërë 56.1% të të gjitha infeksioneve të reja./A.A.
LONDËR – Viktima e përdhunimit ishte e dehur? Ai ose ajo flirtoi paraprakisht ose kishte veshur rroba të “hapura”? Në disa vende evropiane, deri në 55 për qind e popullsisë thotë se rrethanat e tilla do ta bënin një marrëdhënie seksuale pa pëlqim, të justifikueshme ose të pranueshme, sipas një sondazhi të kryer në emër të Komisionit Evropian. Në përgjithësi, rreth një e katërta – 27 për qind – e gjithë evropianëve kishin këtë mendim.
Numri është shumë më i lartë në vendet e Evropës Lindore dhe Qëndrore si Rumania, Hungaria, Bullgaria dhe Republika Çeke. Në Rumani, më shumë se 50 përqind e të gjithë të anketuarve thanë se marrëdhënia seksuale jokonsensuale ishte e pranueshme në disa rrethana. Edhe pse kishte një ndarje të qartë midis Evropës Lindore dhe Perëndimore, thjesht gjeografia nuk i shpjegon dallimet e forta.
Në Belgjikë, për shembull, 40 për qind ishin dakord se marrëdhënia seksuale pa pëlqim është e justifikuar në disa raste, ndërsa në Holandën fqinje vetëm 15 për qind u shprehën kështu.
Në të gjithë Evropën, 27 për qind e burrave të rinj, thanë se disa situata justifikonin marrëdhëniet seksuale pa pëlqim, krahasuar me 20 për qind të grave të reja që u anketuan. Në përgjithësi, rreth 30,000 evropianë ju përgjigjën sondazhit.
Autorët e raportit bënë thirrje për më shumë vëmendje për mbrojtjen e grave që të mos bëhen viktima të sulmeve seksuale. “Ka ende Shtete Anëtare ku ka shumë punë për të bërë në trajtimin e perceptimeve rreth dhunës me bazë gjinore, veçanërisht ideja se dhuna ndaj grave është provokuar shpesh nga viktima apo se gratë shpesh shpikin ose ekzagjerojnë pretendimet e abuzimit apo përdhunimit” shkruan ata.
Malta, Qiproja, Letonia, Lituania dhe Estonia janë vënë re si veçanërisht shqetësuese në këtë drejtim.
Raporti i Bashkimit Evropian vjen mes shqetësimit në rritje në lidhje me sulmet e fundit seksuale në vendet evropiane nga ana e refugjatëve apo emigrantëve. Në Gjermani, sulme masive seksuale në festimet e Vitit të Ri të kaluar çuan në miratimin e një ligji të rreptë mbi sulmet seksuale që lehtësoi rregullat e deportimit të refugjatëve të dënuar për vepra seksuale.
Ndryshimet, të cilat u miratuan nga parlamenti në korrik, duket se synojnë në dy objektiva: të mbyllen difektet ligjore mes ankesave se kodet gjermane në sulmet seksuale janë shumë të buta dhe të adresohet rritja e reagimit të ashpër publik pasi vendi mori pjesën më të madhe të emigrantëve dhe refugjatëve nga Lindja e Mesme vitin e kaluar.
Si rezultat i kësaj, vende të tilla si Gjermania gjithashtu kanë prezantuar edhe kurse për refugjatët me qëllim që tu mësojnë të ardhurve respekt për gratë.
Sondazhi lëshuar nga Komisioni Evropian, krahu ekzekutiv i Bashkimit Evropian, duket se tregon se problemi i pranimit të sulmeve seksuale i Evropës nuk është i kufizuar për emigrantët. Njëzet e shtatë për qind e të gjithë gjermanëve autoktonë thanë se marrëdhëniet seksuale pa pëlqim mund të justifikohen në disa rrethana, një numër që përputhet me mesataren në të gjithë Bashkimin Evropian./A.A.
Një studim i ri ka gjetur se nëntë në dhjetë të rinj transgjinorë vuajnë nga depresioni ose ankthi.
Studimi nga Trans Health Research Group në Universitetin Memorial të Newfoundland, Kanada, foli me 45 të rinj në lidhje me përvojat e tyre dhe shëndetin mendor.
Vetëm 13% e të anketuarve mendonin se prindërit e tyre i mbështesnin plotësisht ata me identitetin dhe sfidat e tyre.
“Objektivat e studimit ishin për të parë kujdesin shëndetësor dhe nevojat për mbështetje, shqetësimet kryesore dhe shpresat e fëmijëve transgjinorë, të rinjve dhe prindërve të tyre këtu në krahinën tonë,” tha Dr. Tracey Bridger, një nga njerëzit e përfshirë në grupin kërkimor.
Hulumtuesit u dhanë një pyetësor të rinjve transgjinorë dhe prindërve të tyre në Newfoundland dhe Labrador, Kanada, në një përpjekje për ti kuptuar më mirë ato çështje.
Shumë prindër kishin frikë se fëmijët e tyre do të përballen me paragjykime për shkak të identitetit të tyre.
Ndryshe nga një nënë nga Minesota e cila ka paditur vajzën e saj sepse vendosi të kalojë në tranzicion.
“Ata mendonin se mund të kenë nevojë për më shumë informacion ose udhëzime.
“Ka shumë transfobi në shoqërinë tonë, dhe prandaj ishin shumë të shqetësuar për sigurinë e fëmijëve të tyre”, ka thënë Bridger.
“Ata donin vërtetë të bënin të mundur që identiteti i fëmijës së tyre të mos shihej si diçka e keqe, dhe do të ishte e mrekullueshme në qoftë se fëmijëve dhe të rinjve do tu lejohej të rriteshin në një shoqëri ku kjo të shihej si diçka normale, gjë që sigurisht është.”
Studiuesit tani shpresojnë se duke qëndruar së bashku, kjo dëshmi do të luajë një rol të rëndësishëm në një strategji më të gjerë për ti ndihmuar më shumë të rinjtë me identitetin e tyre gjinor, dhe prindërit për të kuptuar nevojat e fëmijëve të tyre.
“Ata ishin shumë të hapur”, tha Dr. Bridger.
“Çdo gjë ishte anonime, sigurisht, kështu që ne nuk mund të identifikonim se kush po thoshte çfarë.
“Për këtë arsye, unë mendoj se morëm rezultate të shkëlqyera dhe shumë të ndershme, që do të jenë shumë të dobishme për ne në të ardhmen.”/A.A.
Një kanal televiziv kombëtar ka transmetuar një tutorial për gratë se si mund të mbulojnë të nxirat nga dhuna në familje.
Pasi diskutuan markat më të mira të kozmetikës për mbulimin më të mirë, prezantuesja thotë: “Ne shpresojmë që këto këshilla bukurie do t’ju ndihmojnë të vazhdoni me jetën tuaj të përditshme.”
Aty tregohet një artiste kozmetike që demonstron se si të mbulohen shenjat e dhunës tek një grua e ulur në karrigen e saj të kozmetikës.
Shenjat e dukshme në fytyrën e modeles gjithashtu ishin krijuar duke përdorur kozmetikën.
‘Sigurohuni që të përdorni pudër lirshëm për të rregulluar tualetin, që nëse ju duhet të punoni gjatë gjithë ditës, shenjat të mos duken, “tha prezantuesja.
Gazetarja Marokene Samia Erraccouki ishte një nga të parat që tërhoqi vëmendjen në lidhje me këtë program të transmetuar dy ditë para Ditës Ndërkombëtare për Eliminimin e Dhunës ndaj Grave.
Pas protestës publike, kanali 2M ka kërkuar falje dhe ka hequr pamjet.
Artistja e kozmetikës në fjalë, Lilia Mouline, ka thënë që “në asnjë mënyrë ne nuk po e aprovojmë (dhunën në familje)”, raporton websiti Morocco World News.
“Ne jemi këtu për të siguruar zgjidhje për këto gra që, për një periudhë dy deri tre javore, e lënë mënjanë jetën e tyre sociale ndërkohë që plagët e tyre shërohen”, ka thënë Mouline.
Kanali më pas ka transmetuar edhe një kërkesë falje./A.A.
https://www.youtube.com/watch?v=fTpqenmu_OI
Në deklaratat e tij të forta që ka bërë për të goditur sistemin gjyqësor në Shqipëri, ambasadori amerikan në vendin tonë, Donald Lu, shpesh përmendte histori grash të dhunuara të cilat veçse viktima të dhunës në familje, përballeshin edhe me drejtësinë e korruptuar.
I tillë është edhe rasti i një gruaje, e cila ka rrëfyer historinë e saj të dhimbshme përmes një video të realizuar nga gazetarja Erjona Rusi dhe mbështetur nga Ambasada amerikane.
Gruaja tregon se si bashkëshorti i saj i ka dhënë grushtin e parë të fuqishëm vetëm sepse djali qante gjatë natës, për shkak se kishte dhimbje të veshit.
“Ai ngrihet dhe më qëllon me grusht saqë nuk arrita të kuptoja pse ndodhi kjo gjë”, thotë ajo.
Një dhimbje e dyfishtë për të ishte dhe fakti që fëmijët shikonin gjithçka, se si nëna e tyre bëhej pre e dhunës nga babai, në një ambient që në fakt duhet t’i dhuronte veçse dashuri dhe ngrohtësi familjare.
“Fëmijët e mi shikonin nënën e tyre se si dhunohej dhe mundoheshin ta ngushëllonin atë kur i ati largohej nga shtëpia. Kjo ishte një dhimbje tjetër”, rrëfen gruaja.
Ajo bën me faj veten që nuk e ka denoncuar që në fillim dhunën sistematike nga ana e bashkëshortit. “Më kishte nënshtruar frika se ishte i fuqishëm dhe kishte lidhje me politikën”
Por nëse nuk do t’i kishte thënë vetes se “do ja dilte pavarësisht fuqisë së bashkëshortit”, kjo grua sot nuk do të ishte një triumfuese.
“Pasi u divorcova, ju riktheva shkollës. Bëra denoncim dhe kërkova urdhër mbrojtje në gjykatë. Gjykata dha vendime të padrejta. Unë i ktheva fëmijët në shtëpi dhe nuk u mor parasysh që babai ishte dhunues. Kjo ndodhi për faktin se unë isha e pafuqishme ekonomikisht”, tregon ajo.
“Thyeje heshtjen” është mesazhi i fortë që përcjell kjo video e që vjen përmes sensibilizimit nga figura të njohura të ekranit, të mediat e muzikës.
“Merrni një çast. Shihni djathtas e majtas. Në botë, të paktën një në tre gra është rrahur, detyruar të bëjë seks, apo është abuzuar në mënyra të ndryshme gjatë jetës së saj. Më shpesh, abuzuesi është një anëtar i familjes së saj. Të ndalësh dhunën në familje është një përgjegjësi e ndarë nga të gjithë ne – burra dhe gra. Kur unë isha student, mësova për respektin nga një miku im i cili më mori të marshoja aty ku studentët protestonin kundër dhunës në universitet. Mbaj mend se isha 18 vjeç dhe dëgjoja historitë e grave të guximshme në moshë të re të cilat tregonin si ishin sulmuar fizikisht apo se si nuk do të lejonin më kurrë që dikush t’i lëndonte. Kjo më mësoi respekt për zërat kurajozë të cilët nuk kanë frikë të flasin lartë dhe qartë kundër dhunës. Shqipëria ka zërat e saj kurajozë. Unë zgjedh të jetoj pa dhunë. Unë zgjedh të respektoj gratë. Unë zgjedh të respektoj burrat. Unë zgjedh të ndihmoj të tjerët të mësojnë çfarë do të thotë respekt. Shpresoj që do të bashkoheni me mua”, u shpreh ambasadori amerikan në një ceremoni për prezantimin e videos.
Video është realizuar në kuadër të 25 vjetorit të fushatës “16 Ditët e Aktivizmit kundër Dhunës me Bazë Gjinore,” e cila ka nisur në vitin 1991 dhe është organizuar nga Qendra për Udhëheqjen Globale të Grave./A.A.
Videon mund ta shikoni këtu: https://www.facebook.com/usembassytirana/?fref=ts
Një 13-vjeçar gej ka vrarë veten pas shumë vitesh ngacmimi homofobik, si fizik ashtu edhe emocional.
Midis shumë fyerjeve të tjera dhe abuzimit fizik, Unsworth ishte quajtur “zana” dhe “djali gej”.
Mamaja e tij tha për Courier Mail: “Ai ishte një djalë shumë femëror, i pëlqente moda, i pëlqente make-upi dhe djemtë gjithmonë talleshin me të, duke e quajtur atë djali gej, pederast, zana; kjo ishte një gjë e vazhdueshme që nga viti i 5-të.”
Duke shkruar online, ajo tha: “Unë e di që ti nuk ke më dhimbje tani biri im dhe ata nuk mund të të ngacmojnë më, por kjo nuk duhej të kishte ndodhur”, shkroi Amanda, pasi pa trupin e pajetë të djalit të saj.
“Unë thjesht doja që të zgjohej dhe të vinte në shtëpi me mua.
“E gjithë kjo për shkak të disa ngacmuesve. Tani unë nuk e kam më tim bir dhe kurrë nuk do të mund ta shoh djalin tim të bukur gjallë.”
Unsworth ishte shtruar në spital kohët e fundit pasi u godit në nofull me një dru gardhi.
Nëna e tij, Amanda tha se ai nuk donte të kthehej në shkollë pasi u shërua.
Funerali i 13-vjeçarit do të zhvillohet më 1 dhjetor. Për ata që do jenë prezent në ceremoni, nëna e tij kërkoi që ata të veshin rroba me ngjyra për të thënë lamtumirë për djalin e saj.
Drejtoresha e shkollës së Unsworth-it, Jacquita Miller tha se ajo nuk ishte në dijeni të dhunës psikologjike, që ka ndodhur në Shkollën e Mesme të Aspley.
Ajo tha se “ndjente me të gjithë” ata të prekur nga vdekja e tij.
Nëna e tij tha se ai donte të bëhej stilist dhe se ai gjithmonë ishte i lumtur ti ofronte asaj këshilla mode./A.A.
Muajin e kaluar, ne morëm pjesë në takimin e pestë vjetor të Koalicionit Freedom Online – një rrjet unik i përbërë prej 30 qeverive. Ai është i vetmi organ i tillë në llojin e vet në nivel global. Në konferencën e tij vjetore – e cila këtë vit u zhvillua në Kosta Rika – qeveritë, akademia, sektori privat dhe shoqëria civile u angazhuan në diskutime dhe procese me qëllim për të promovuar dhe mbrojtur të drejtat e njeriut dhe lirinë në internet.
Liria e internetit është në rënie. Gjatë viteve të fundit shumë qeveri kanë censuruar informacion me interes publik, autoritetet shtetërore kanë burgosur më shumë përdorues për shkrimet e tyre online, dhe fuqia e mbikqyrjes dixhitale është rritur ndërkohë që ndalimet për mjetet e enkriptimit dhe anonimatit janë bërë më të zakonshme. Ka pasur legjislacion më represiv, dhunë dhe përhapje të propagandës të kontrolluar nga shteti si dhe dezinformacion. Masa të tilla kufizojnë pjesëmarrjen e qytetarëve në shoqëri, duke minuar vetë themelet e demokracisë.
Kërcënimet me të cilat po ballafaqohemi duhet të shihen si një efekt anësor negativ të zhvillimeve jashtëzakonisht pozitive. Në sajë të internetit dhe mediave sociale, të drejtat e njeriut njihen më gjerësisht në mbarë botën më shumë se kurrë më parë. Ky tregues pozitiv i internetit duhet të ruhet.
Koalicioni Freedom Online luan një rol të rëndësishëm, duke pasur parasysh zhvillimet globale në lidhje me një hapësirë të zvogëluar demokratike dhe të drejtat e njeriut që po shihen me pikëpyetje dhe po sfidohen në të gjitha kontinentet e botës.
Për Suedinë, të drejtat e njeriut janë një gur themeli i politikës sonë të jashtme. Përqasja jonë në çështjet globale të internetit rrjedh nga ky parim. Ne kemi një qasje ndaj të drejtave të njeriut të bazuar në sigurinë kibernetike dhe të Teknologjisë së Informacionit dhe Komunikimit në përgjithësi. Së bashku me Stockholm Internet Forum, Koalicioni Freedom Online ofron një platformë të shkëlqyer për koordinim ndërkombëtar dhe shkëmbim të lirisë në internet.
Baza e qasjes tonë në të drejtat e njeriut është pika e fillimit dhe vlera e shtuar që Suedia sjell në diskutim për çështjet globale të internetit.
Një tjetër element i rëndësishëm për Suedinë është nevoja për të kapërcyer hendekun dixhital gjinor. Ashtu siç ka një ndarje midis atyre që kanë qasje në internet dhe atyre që nuk kanë, ekziston një ndarje e qasjes në internet midis grave dhe burrave. Nga pikëpamja e të drejtave të njeriut, burrat dhe gratë duhet të kenë të njëjtin akses në internet. Aksesi në internet do të thotë shanse më të mëdha për zhvillimin në të gjitha kuptimet e fjalës. Vendet me një mjedis të lirë dhe të hapur në internet, ku të drejtat e njeriut në internet mbrohen dhe mbështeten, përjetojnë përfitime më të mëdha ekonomike se sa ato vende me një internet që është tepër i kontrolluar ose kur të drejtat e njeriut nuk janë të mbrojtura. Liria e internetit në këtë mënyrë do të thotë ekonomi e zgjuar. Interneti tashmë është infrastruktura qëndrore e botës dhe është në thelb të aktivitetit më të madh njerëzor. Duke kufizuar lirinë e internetit ne po kufizojmë vetë zhvillimin tonë.
Diskriminimi dhe abuzimi me bazë gjinore në internet duhet të marrë fund. Gazetaret femra, blogeret dhe aktivistet kanë më shumë gjasa të vuajnë nga ngacmimet dhe frikësimet në internet, jo për shkak të asaj që shkruajnë, por për shkak të gjinisë së tyre. Në Suedi, çdo katër gazetare femra kanë vuajtur abuzimin on-line në bazë të gjinisë.
Kjo tregon pse prioritetet e Suedisë janë qëndrore dhe të rëndësishme në diskutimet ndërkombëtare për qeverisjen dhe të ardhmen e një interneti të lirë, të hapur dhe të sigurtë./A.A.
Një kandidat nga partia politike shqiptare në Maqedoni, u shpreh dje në një debat televiziv se “komuniteti LGBT është devijimi i shoqërisë dhe kulturës shqiptare.”
Por nuk ka vonuar reagimi i LGBT Junajted Tetovë. Në një deklaratë të tyre thuhet, “Komuniteti LGBT është pjesë e traditës shqiptare sepse ne kemi ekzistuar gjithmonë, por viteve të fundit jemi më të zëshëm dhe më të organizuar dhe haptas luftojmë dhe kërkojmë të drejtat tona. Kërkojmë nga faktori politik shqiptar në Maqedoni që një herë e përgjithmonë të mos përdorë gjuhë të urrejtjes ndaj komunitetit LGBT dhe të mos përdorin komunitetin LGBT për pazaret e tyre politike. Kërkojmë që kandidatët për deputetë të përmbahen nga gjuha e urrejtës ndaj komunitetit LGBT dhe të mos shpërndajnë komente homofobike, bifobike e transfobike.”
Ndërkohë presidenti i LGBT Junajted Tetovë, z. Bekim Asani, ka reaguar edhe në facebook-un e tij me një status shumë të ndjerë, që shprehte si dhembje ashtu edhe forcë dhe vendosmëri për të luftuar për të drejtat e personave LGBT ku shkruan: “Të jesh LGBT dhe shqiptar në Maqedoni është diskriminim i dyfishtë. Shumë persona LGBT shqiptarë çdo ditë ballafaqohen me probleme të ndryshme e në të njëjtën kohë, kandidatët për deputetë nga radhët e partive politike shqiptare, me gojën plot mbjellin urrejtje edhe më të madhe ndaj këtij komuniteti duke e quajtur si devijim shoqëror.
Kam një porosi për juve, nuk jemi pak, jemi shumë, po hapni sytë e mblidhni mend se mund fëmija juaj,vëllau ose motra të jetë pjesëtarë i komunitetit LGBT dhe mos e lidhni traditën tonë shqiptare me urrejtjen tuaj. Shqiptarët gjithmonë kanë qenë tolerantë ndaj diverzitetit, andaj mos përdorni komunitetin LGBT për të fituar poenta politike.
Ne nuk jemi devijim. Ne jemi ketu, kemi ekzistuar dhe do të ekzistojmë ju pelqen juve ky fakt ose jo!!!”
Politikanët janë në postet e tyre, të zgjedhur nga votuesit(ndërmjet të cilëve ka edhe shumë persona LGBT), për të ndihmuar njerëzit, për të frymëzuar si dhe për të mbrojtur të drejtat e njeriut. Dhe të drejtat LGBT janë të drejtat e njeriut!/A.A.
-
Historiaime.al është një zë i pavarur në mbrojtje të të drejtave të njeriut. Ne raportojmë si për shkeljet e të drejtave të njeriut ashtu edhe për histori njerëzore që i promovojnë këto të drejta. Ky projekt synon të ndryshojë qëndrimet jo fort etike karshi të drejtave të njeriut nga ana e medias kombëtare si ajo e shkruar, ashtu edhe ajo vizive dhe media e re online.