/Lapsi.al
Dhuna fizike e policisë nuk kursen as të miturit. Në videon e publikuar nga ABC News shihet shefi i krimeve të Policisë së Pogradecit, i cili godet një fëmijë të mitur gjatë kontrollit të një banese. Ai ndalet vetëm pasi vëren se po filmohej me celular.
Personi që ushtron dhunë ndaj të miturit është Besnik Qevani i cili ishte ngarkuar nga prokuroria të kryente një kontroll në banesën e një shtetasi me precedentë penal.
Ndonëse familjarët përpiqen ta sqaronin se banesa i përket ish-bashkëshortes së të kërkuarit, Besnik Qevani tenton të hyjë me dhunë dukë goditur të miturin që qëndronte përpara derës.
Në video shihet daja i minorenit, i cili ndërhyn për t’ja larguar fëmijën nga duart Shefit të Krimeve në Pogradec. Më pas ai vazhdon të ushtrojë dhunë, këtë herë verbale ndaj qytetarit.
https://www.youtube.com/watch?v=HX1YXlag-8Q
Shërbimi Federal i Gardës së Rusisë, një trupë që ka si detyrë të mbrojë zyrtarët më të lartë të vendit, ka blerë kohët e fundit 20 makina shkrimi portative të modës së vjetër. Ato do të përdoren që dokumente veçanërisht të rëndësishme të mos shkruhen në mënyrë elektronike dhe ruhen në arkiva digjitale, por të shkruhen me dorë e më pas të arkivohen sipas formave tradicionale. Mesazhi është i qartë dhe i vjetër sa vetë të shkruarit: në qoftë se doni të ruani diçka, shkruajeni atë në letër dhe pastaj vendoseni në një vend të sigurt.
Era digjitale ka krijuar përshtypjen se tashmë janë vjetëruar mënyrat tradicionale të arkivimit. Çdo gjë e shkruar, incizuar, filmuar apo fotografuar tani mund të ruhet përjetë me një të shtypur butoni. Po marrin fund arkivat me pluhur: e tashmja fiksohet si e shkuar me ndihmën e teknologjisë. Rritja dhe zgjerimi i jashtëzakonshëm i pushtetit të kompjuterit garanton një hapësirë të pafundme arkivore, duke i dhënë fund harresës.
Realiteti ka provuar dicka krejt të ndryshme. Kujtesa digjitale ka provuar se është e brishtë, jetëshkurtër dhe e lehtë për t’u humbur. Teknologjia ka ecur jashtëzakonisht shpejt, aq sa mjetet e përdorura për ruajtjen e materialeve janë vjetëruar: CDROM po degradon, kasetat janë shkërmoqur, hard disqet digjen; disqet lazer dhe disketat kanë vdekur, dhe së shpejti mund të ndiqen, pa dyshim, nga USBtë dhe kartat e memories.
Si pionier internetit, Vint Cerf paralajmëroi kohët e fundit se zhdukja e pajisjeve të nevojshme për të lexuar “median e vjetër” do të thotë se “në një formë të papërgjegjshme, po hedhim gjithë të dhënat tona në atë që mund të quhet gropa e zezë digjitale”. Në vitin 1986, projekti BBC Domesday ndërmori regjistrimin e situatës ekonomike, sociale dhe kulturore të Britanisë në 12 në videokaseta. Sot, ato nuk mund të lexohen, ndryshe nga libri i Domesdayit, i shkruar një mijë vjet më parë.
Interneti mund të ruajë gjatë një viti të dhëna sa ata që janë krijuar gjatë gjithë shekullit 20 – mbi 330 petabytes, ose kapacitet i mjaftueshëm për të ruajtur 20 fishin e të gjithë librave të botuar deri më sot – por pasardhësit tanë mund të mos jenë në gjendje t’i lexojnë ata.
Përballë vështirësive teknike të së kaluarës, supozimi i garancisë së ruajtjes digjitale ka dëmtuar rëndë zakonet e ruajtjes tradicionale arkivore. Gjeneratat e mëparshme shkruanin letra, ditarë, kartolina dhe shënime, në letër, i ruanin, dhe i kishin aty ata. Kush ka sot një arkivë të emaileve të tij, apo të postimeve në Twitter? Ne pa shumë kujdes kujtojmë se ata ruhen diku, kur në fakt shumica e tyre avullojnë në eter. Albumet fotografike të modës së vjetër ua kanë lënë vendin skedarëve digjitalë të fotove, që nuk janë të imunizuar as nga ndonjë fshirje e papritur, ndërkohë që këto artefacte elektronike nuk do të mund t’i “shpëtojnë” as vjetërimit teknik. Në këtë kuptim, fotot e gjyshërve janë më të sigurta se ato të nipërve e mbesave tona.
Ajo që duket si një rritje e pafund e internetit është në të vërtetë edhe një formë e humbjes së pafundme. Jetëgjatësia mesatare e një faqe webi është 44 ditë. Faqet përditësohen vazhdimisht, rishkruhen, transferohen apo përfundojnë në procesin e njohur si “humbja e referencës”. Ne mund t’u mësojmë fëmijëve tanë se çdo gjë e postuar do të jetë aty përgjithmonë, por në fakt kjo është pak e vërtetë, çuditërisht gjithcka është e paqëndrueshme.
“Page not found” (Faqja nuk gjendet) është mesazhi që përmbledh natyrën kalimtare të të dhënave dixhitale: informacionet e qëndrueshme janë kthyer në asgjë, dhe ne s’mund ta dimë ku kanë shkuar. Historianët bashkëkohorë janë përballë një sfide të madhe, kërkimi për të shkuarën në kohën e “bumit” dixhital mund të jetë një dështim i madh nëse vetëm besojmë se e kaluara është ruajtur sa herë që ne kemi shtypur butonin “ruaj”. Çuditërisht, pavarësisht lumit të informacionit të përditshëm, ne mund të përfundojmë të dimë më shumë për fillimin e shekullit të 20të, se sa dimë për fillimin e shekullit 21.
Bota është zgjuar së bashku me rritjen e rrezikut të humbjes së kujtesës kolektive. Cerf ka bërë thirrje për krijimin e një “digital vellum”, një teknologji që mund të ruajë të dhënat digjitale, e mundshme për t’u lexuar në kohët e mëvonshme. Biblioteka Britanike tani në mënyrë rutinore ruan në një arkivë digjitale informacion nga miliona e web faqe publike, apo postimet në Twitter e Facebook. Biblioteka e Kongresit Amerikan arkivon të tërë Twitterin.
Menjëherë pas masakrës ndaj Charlie HEBDO në Paris, Bibliothèque Nationale de France vendosi të grumbullojë në “digital vellumin” e saj të gjithë reagimet në webe apo media të tjera, reagimet publike, blogjet, Twitterin, komentet në internet – për të krijuar një arkivë të mirëfilltë digjitale të momentit.
Një reagim i ngjashëm për ruajtjen digjitale është i domosdoshëm. Studimet psikologjike kanë treguar se njerëzit janë më të lumtur dhe të sigurtë në vetvete, kur ruajnë prova të jetës së tyre. Ashtu si gjyshërit tanë që kanë vënë mënjanë provat fizike të botës së tyre, ashtu edhe ne duhet të printojmë fotot, të ruajmë emailet, të kopjojmë eprintojmë historitë dhe kujtimet si relike të vetë jetës sonë, për t’i vënë më pas në papafingo. Fatmirësisht, ashtu si na e kujtuan rusët, ende është i gjallë mjeti që e ka zgjidhur problemin e përkohshmërisë digjitale: makina e shkrimit
/Gazeta Tema
Studentët e transferuar nga universitetet private në degën e infermierisë, vijojnë sot ditën e dytë të grevës. Ata kërkojnë uljen e tarifës së shkollimit, e cila sipas tyrë është 7- fish më e lartë se studentët e tjerë.
Tentativa e tyre për të futur krevatë portativë në ambjentet e fakultetit u bllokua nga policia dhe u bë shkak për një konfrontim fizik mes palëve.
Pas konfrontimit me policinë studentët në grevë janë vizituar nga ministrja e Arsimit, Lindita Nikolla.
“U mashtruat nga Universitetet piramidë që ishin më parë. Kur nënshkruat kontratat u njohët me kushtet dhe tarifat. Po kërkoni të ndryshoni rregullat në mes të rrugës. Ju nuk jeni pjesë e proçesit meritëpreferencë. Ju bëmë baras me strudentët që ishin në shtet. Përgjegjësia jonë është shansi i dytë që ju dhamë”, u shpreh Nikolla.
Studentët nuk arritën asnjë kompromis me ministren e Arsimit.
“I kërkuam që 25 deputetë socialistë të cojnë në Gjykatën Kushtetuese vendimin e Qeverisë pasi mendojmë se ai bie ndesh me Kushtetutën. Por kjo kërkesë nuk u pranua”, pohoi një nga studentët.
Këta studentë duhet të paguajnë 235 mijë lekë në vit, ndërsa studentët e tjerë që janë pranuar sipas parimit meritë-preferencë pas Maturës Shtetërorë, paguajnë 35 mijë lekë në vit. Diferenca e tarifës për studentët e transferuar nga universitetet private të mbyllra është rreth 200 mijë lekë.
Disa prej tyre pretendojnë se në universitetet private kishin përftuar bursa dhe paguanin rreth 500 euro. Ndërkohë që tani duhet të paguajnë më shumë.
Zhvillimi i paisjeve teknologjike përfshin edhe të mëdhenjtë e pornografisë online. PornHub, ka zbuluar konceptin e një ore inteligjente (smartwatch) që mund të karikojë baterinë e celularit në sajë të energjisë kinetike që lëshohet me lëvizjen e dorës gjatë masturbim.
I shoqëruar nga një video shpjeguese, funksionimi është i thjeshtë për t’u kuptuar. Përdoruesi vendos një byzylyk të veçantë që, si rezultat i energjisë kinetike, rimbush një bateri të brendshme. Në sajë të një porte USB ju mund të lidhni celularin apo paisje të tjera të vogla të përdorimit të përditshëm.
Në pritje për të zbuluar nëse kënaqësia në vetmi do jetë në gjendje për të shpëtuar planetin nga efektet e tmerrshme të ngrohjes globale ju mund të reduktoni faturën e energjisë elektrike.
https://www.youtube.com/watch?v=RzjeAaLbM5k
Nga Erwan Fouere – Marrë nga reporter.al, foto nga Robert Atanosovski
Gjatë disa javëve të fundit, Maqedonia është tronditur nga zbulimet e përgjimit masiv mbi shtetasit e saj, për një periudhë disa vjeçare. Operacioni i mbikëqyrjes përfshiu mbi 20,000 persona – përfshirë ministra, gjykatës, biznesmenë, gazetarë dhe madje diplomatë të huaj – në një shtet me vetëm 2 milionë popullatë. Fakti që qeveria duket se ka përgjuar ministrat e vet flet për natyrën e regjimit.
Bisedat e përgjuara, në zëra që janë qartësisht të identifikueshëm, ofrojnë shembuj të gjallë të korrupsionit të pretenduar në çdo sektor dhe nivel të qeverisë.
Kryeministri, Nikola Gruevski, u përpoq t’ia hidhte fajin për përgjimin shërbimeve të huaja të inteligjencës – që ai ka refuzuar t’i identifikojë – dhe ka akuzuar liderin e opozitës, Zoran Zaev, për komplot të një grushti shteti. Zaev është akuzuar për spiunazh dhe i kanë marrë pasaportën.
kjo nuk është hera e parë që qeveria ka përdorur spiunazhin si një justifikim për të burgosur ata që i konsideron të padëshirueshëm. Kjo ngre pyetjen përse kryeministri është i fiksuar me shërbimet e huaja të inteligjencës, sikur spiunët të ishin duke përgjuar në çdo cep të Maqedonisë, kur gjithçka mund të ofrojë, në mënyrë të dyshimtë, me ndonjë vlerë strategjike janë statujat e përmasave të mëdha të Aleksandrit të Madh.
Nuk kërkon shumë imagjinatë t’i vësh gishtin kryeministrit së bashku me shefin e sigurisë së shtetit, Saso Mijalkov, si ideatorët e këtij ushtrimi të gjerë në përgjim.
Një figurë e ogurzezë, që është gjithashtu kushëri i kryeministrit, Mijalkov është parë të lërë në hije kryeministrin dhe të marrë përsipër pushtet më tepër se kontrolli gjyqësor apo mbikëqyrja parlamentare. Ai është parë si një alter ego e kryeministrit dhe si pushteti pas qeverisjes së Organizatës së Brendshme Revolucionare 0 Partia Demokratike për Bashkimin Kombëtar Maqedonas, VMRO-DPMNE, që Gruevski drejton.
Kjo është një qeveri e cila, gjatë nëntë viteve që ka qenë në pushtet, ka forcuar kontrollin represiv mbi vendin. Marka e saj politike entno-nacionalise dhe populiste, një kthim i periudhës së Sllobodan Millosheviçit, ka rezultuar në rikthimin e tensioneve të thella në një vend që ka dëshmuar tashmë një konflikt etnik të përgjakshëm në 2001.
Pasi u kthye paqja sipas Marrëveshjes Kornizë të Ohrit, e ndërmjetësuar në gusht 2001, u ndoqën reforma në vitet pasuese në vijë me objektivin e anëtarësimit në BE. Komuniteti ndërkombëtar vlerësoi Maqedoninë si një histori suksesi në kuptimin e bashkëpunimit multi-etnik në rajonin e Ballkani, aq shumë saqë BE-ja i dha statusin kandidat në 2005.
Të gjitha këto ndryshuan me zgjedhjen në 2006 të kryeministrit aktual dhe partisë VMRO-DPMNE. Që atëherë Maqedonia është hedhur nga një krizë në tjetrën, me ulje-ngritje periodike të dhunës ndëretnike dhe polarizimin në rritje në shoqëri.
Zgjedhjet parlamentare të parakohshme në qershor 2008 panë shpërthimin e dhunës me një fatalitet dhe shumë të lënduar. Në dhjetor 2012, dhuna shpërtheu dhe në vetë parlamentin, me dëbimin e detyruar nga dhoma të të gjithë deputetëve të opozitës së bashku me gazetarët e pranishëm. Pas zgjedhjeve të fundit parlamentare të 2014, që u njollosën nga kanosja dhe parregullsi të tjera serioze, që theksoi raporti nga vëzhgimi i zgjedhjeve prej OSBE-së, opozita vendosi të bojkotojë parlamentin, një bojkot që vazhdon edhe këtë ditë.
Kryeministri ka dështuar të zgjidhë krizën parlamentare në vazhdim dhe të kthejë dialogun politik. Përkundrazi, ai ka ndjekur një fushatë të ashpër kundër të gjithë atyre që e kanë kritikuar haptazi, me shumë burgosje, shpesh mbi akuza të fabrikuara, siç zbulohen nga përgjimet.
Partia në qeveri nuk toleron ndonjë këndvështrim pakice apo kundërshtues dhe përdor frikën dhe kanosjen për të ushtruar autoritetin represiv mbi shoqërinë. Ka lirinë më të keqe të medias në rajonin e Ballkanit, sipas indeksit të Gazetarëve pa Kufij që e renditi në vendin e 123, mbi Angolën, një rënie prej 90 vendesh nga 2009, kur ishte në vendin e 34.
Organizatat e shoqërisë civile që flasin në mbrojtje të të drejtave të njeriu dhe tolerancës më të madhe në shoqëri kanë qenë nën shinjestër të sulmeve sarkastike të qeverisë. Sikur kjo të mos mjaftonte, incidentet e fjalëve të urrejtjes, nxitjet e dhunës dhe ndjesitë homofobike janë një ngjarje e zakonshme në programet televizive popullore që janë vazhdimisht të nderuara me prezencën e kryeministrit dhe madje edhe presidentit.
Qeveria ndërkohë, përpiqet të lustrojë imazhin e vet miqësor ndaj biznesit me reklamime në CNN dhe mburret me renditjen e lartë në Indeksin e Biznesit të Bankës Botërore. Nën këtë lustër të normalitetit, megjithatë, shtrihet një sistem i korruptuar i tenderëve publikë për kontratat.
Ky skandal i fundit tregon korrupsionin këmbëkryq dhe natyrën e lig të regjimit. Pavarësisht se kush është pas përgjimit, transkriptimet ofrojnë prova të bollshme të një partie qeverisëse që shpërfill procesin institucional dhe ndarjen e pushteteve, operon me rregullat e veta të qeverisjes dhe dhunon të gjitha standardet bazë të demokracisë dhe madje edhe njerëzinë.
Gjuha vulgare dhe profane e përdorur nga zyrtarët e partisë në disa nga bisedat e përgjuara të publikuara nuk do të ishin pa vend në një Republikë Bananeje.
Një qeveri që kryen operacion të përgjimit ne nje shkallë të tillë industriale mbi njerëzit e vet dhe mbi anëtarët e partisë së saj ka humbur të gjithë kredibilitetin dhe në fakt çdo legjitimitet për të qëndruar si një qeveri.
Ai njeri dhe partia e tij mund të kthejnë një histori suksesi në një makth të tillë që thekson brishtësinë e Maqedonisë si një shtet funksionues.
Është koha që komuniteti ndërkombëtar, në veçanti BE-ja, t’i kushtojnë më shumë vëmendjen asaj që po ndodh. Bërja e thirrjes që institucionet të funksionojnë siç ne presim që ata të veprojnë nuk është mjaftueshëm, kur përballet me një regjim të tillë.
Duhet të ofrojë mbështetje për shtetasit që janë guximtarë mjaftueshëm për të vazhduar luftën për dinjitet dhe të drejta njerëzore bazë, pavarësisht ngacmimit të shtrirë, kanosjes dhe madje burgimit. Ata janë e vetmja shpresë për ruajtjen e shpirtit të Maqedonisë nga gërryerja e mëtejshme prej një regjimi të diskretituar, që ka vënë përpara interesat e ngushta partiake përpara interesave të vendit dhe qytetarëve.
Fotoja është postuar nga një vajzë skoceze në Tumblr dhe në pak kohë ka bërë xhiron e botës.
Njerëzit në rrjetet sociale po debatojnë nëse ky fustan ka ngjyrë blu dhe shirita të zinj apo ngjyrë të bardhë dhe shirita ngjyrë ari.
Nëse përgjija juaj është blu me të zezë, keni të drejtë.
Nëse pergjigjja juaj është i bardhë me ngjyrë ari keni përsëri të drejtë.
Të dyja përgjigjet janë të sakta, por secila prej tyre mund të tregojë shumë për mënyrën tuaj të perceptimit.
“Është një çështje perceptimi. Kjo tregon mënyrën si truri jonë përpunon informacionin që i vjen. Truri në
çdo njeri është ndryshe, kështu që dhe pse dhe pse në të vjen i njëjti stimul çdo njeri e përpunon informacionin
në mënyrë të ndryshme.”- tha okulisti Paul Doughtery, për revistën TODAY.
Shumë persona VIP dhe njerëz të tjerë po i japin përgjigjet e
tyre në Facebook dhe Twitter, por ka dhe nga ata
që e kanë kthyer në shaka dhe bëjnë ironi rreth “fustanit kameleon”.
Sipas javores “Fokus”, Qeveria e Maqedonisë po planifikon të bllokojë funksionimin e rrjeteve sociale botërore të internetit Youtube, Facebook, Twitter, etj.
Protestat e fundit si dhe publikimi i përgjimeve të qeverisë i ka “frikësuar” pushtetarët maqedonas. Qeveria po mendon që të shqyrtojë mundësinë e vendosjes së masave preventive kundër “tentimit për grusht shteti”, siç e quajnë ata publikimin e audio incizimeve nga ana e opozitës.
Sipas javores “Fokus”, përvec bllokimit të rrjeteve sociale, qeveria po planifikon të ndalojë protetsat dhe do të kryej një sërë arrestimesh.
Gjatë ditës së djeshme i shqetësuar për situatën në Maqedoni ka qenë edhe Richard Houit, i cili e paralajëmroi ministren e punëve të brendshme, e cila planifikon të arrestojë liderin e opozitës.
Gjithashtu siç shkruajnë disa media, SHBA si masë preventive mund të bllokojë llogaritë bankare, vizat dhe pronat për politikanë, funksionarë, gjykatës dhe gazetarë nga Maqedonia.
/INA
Qytetarët që rezultojnë debitorë ndaj OSSHE-së do ë kenë dhe 32 ditë kohë për të shlyer pagesat e prapambetura.
Pagesa e detyrimeve brenda këtij afati parashikon një zbritje me 80% të kamatëvonsave.
Ky vendim u bë i ditur nga ministri i Energjitikës, Damian Gjiknuri, i cili theksoi se 31 marsi do të jetë mundësia e fundit për të përftuar nga skema lehtësuese.
“Sot konstatojm ë me kënaqësi se qytetarët shqiptarë i janë përgjigjur pozitivisht angazhimit të OSHEEsë dhe Policinë e Shtetit. Falenderoj qytetarët që vendosën t’i japin fund abuzimit me energjinë, të cilët lidhën kontrata të reja, duke iu përgjigjur shumicës së qytetarëve të ndershëm që kanë paguar vazhdimisht detyrimet. Skema lehtësuese ka dhënë rezultate të qarta.
Duke dëgjuar kërkesat e vazhdueshme të qytetarëve në dhënien e një kohe shtesë për të lehtësuar pagesat, është marrë vendim që afati të shtyhet deri në 31 mars për lidhjen e aktmarrëveshjeve me kushtet lehtësuese që kanë qenë në fuqi deri tani. 31 marsi është afati i fundit, mundësia e fundit që u bëhet qytetarëve për ta plotësuar këtë detyrim.
Skema lehtësuese nuk mund të shtrihet në mënyrë permanente. Secili të paguajë për atë që konsumon , askush të mos paguajë për ata që vjedhin.”
-deklaroi ministri Gjiknuri.
Sipas ministrit Gjiknuri kjo kohë shtesë do të jetë afati i fundit, dhe pas 31 marsit 2015 do të nisin masat dhe tarifat e zakonshme.
Nga Ben Andoni
Në kohën e shpërnguljeve masive të shqiptarëve diktuar prej Bizantit drejt Jugut, në zonën e Atikës, Peloponezit dhe ishujve të Greqisë apo atë valë që më vonë do të ndryshonte rrjedhë drejt Italisë së Jugut dhe Sicilisë, ku edhe sot e kësaj dite flitet arvanitisht, përkatësisht arbërisht. “Folësit e shqipes e bartën me vete këtë emër etnik në formën arkaike shkla, skla dhe pagëzuan me të, në mjedisin e ri etnikkulturor grek, popullsinë vendase joarvanite, thënë më saktë shënjonin e shënjojnë me të“tjetrin”, domethënë “fqinjin grek”, pikërisht ata që nuk i takonin e nuk i takojnë bashkësisë së tyre, që përdorte e përdor të folmen arvanite si mjet komunikimi brenda bashkësisë. Po kështu edhe ndër arbëreshët e Italisë, të cilët me shkla shënjojnë atë person që flet në mënyrë të pakuptueshme për ta”.
Për ta sqaruar më saktë, dhe për ta bërë publikun mëndjehapur, që të futet i plotë në argumentin e tij, ai përdor një nëntitull: për të thënë se kemi një analizë të historisë së kontakteve ndëretnike përmes dy etnonimeve. Dhe gjuhëtari këtë herë është më shumë se historian gjuhësie. Hetimi i këtij emri e shtyn autorin që të hetojë në zhvillime historike shoqërore, ku nuk e ndih shumë dokumentacioni historik, sigurisht jo vetëm ai i shkruar në gjuhën shqipe, por thjesht edhe dokumentacioni historik, që lidhet me të. Në një kuptim më të hershëm, që lidhet me ngjyresat e emrit dhe që sot ruan një konotacion negativ, ka të ngjarë, duke iu referuar argumentimit të tij, se emri ka hyrë në kohën e ardhjes së fiseve sllave të Jugut prej shek. VI Erës sonë, kohë kur u shpërthyen krejt kufijtë veriorë të Perandorisë Bizantine. Fjala greqisht sklavoi, esklavoi dhe fjala kaloi shpejt edhe në latinishte në formën sclavus (shumës sclavi).
Fjala në shqip, sipas profesorit, nuk është gjë tjetër veçse pasqyrim i fjalës latine mesjetare. Me kalimin e kohës fjala ka fituar një shumëkuptimësi, siç e njohim ende sot në situata të caktuara gjuhësore Fillimisht popullsia sllave ishte p.sh. pagane; sllavët nuk ishin kristianizuar një element që ata e rrokën në shek. IX. Deri në atë periudhë emërtimi shqa përdorej jo thjesht dhe vetëm për të shënjuar fqinjin, pjesëtarin e bashkësisë sllavishtfolëse, por edhe besimtarin pagan, d.m.th. jokristian. Me kalimin e kohës – pas kristianizimit të popullsive sllave (gjysma e dytë e shek. IX) – u identifikuan me këtë emërtim jo vetëm ata që flisnin gjuhë sllave, por edhe ata që ishin pjesëtarë të Kishës Ortodokse Sllave, duke iu kundërvënë kështu bashkësisë shqiptare që i takonte sipas rastit Kishës KatolikeRomake (Veri) dhe/ose ortodoksisë greke (Jug)
Për shkrimin e plotë lexoni këtu
/Revista Java
Çmimet – Asnjë prej të miturve që punojnë në landfillin e Sharrës nuk shkon në shkollë, por dinë që: “1 kilogram hekur kushton 1 mijë e 500 lekë, 1 kilogram bakër 4 mijë lekë, 1 kilogram kanoçe 800 lekë, 1 kilogram plastikë 100 lekë, 1 kilogram bronz 2 mijë e 500 lekë, 1 copë qelqi 150 lekë”
Sonita – Qelqi dhe kartonët janë më pak të kërkuara, pasi shiten lirë. “S’ia vlen. 10 lekë copa e kartonit. E për ca? Duhen llove llove”
Franko – Me ne sillen keq fare. Ohuuuu sa herë na shtynë, na gjuajnë dhe na marrin mallin se s’duan të japin lekë
Nga Shpresa Mezini*
Në landfillin e Sharrës punojnë mbi 50 fëmijë romë. Me të zbardhur dita, të ngrënë e të pangrënë i sheh të zhytur me kokë në plehra. Të bërë pis deri në gju, ata janë të pangopur. Mbledhin e mbledhin mbeturina deri sa erret, me shpresën se sot kanë fituar më shumë se dje dhe se e nesërmja do të jetë më e mirë se sot. Kjo ishte fotografia më e dhembshme që u shkrep në mendjen time, këtë të mërkurë të lagësht shkurti. E vetmja që mbeti në morinë e pisllëkut, inerteve dhe të rriturve që mbledhin, seleksionojnë dhe shesin plehra në pikat e vogla të grumbullimit, të shtrira në periferitë e kryeqytetit dhe rrallë në fabrikat e riciklimit të mbetjeve.
Kjo hapësirë e mbushur me plehra, është gjithë bota e Frankos, 11 vjeç. Ato janë të vetmet lodra, por nuk i trajton si të tilla, ato janë gjithçka ai ka. Madje, prej tyre varet edhe ekzistenca e tij. Nëse bashkëmoshatarët e tij enden mes të papriturave të internetit, Franko eksploron një “qytet” të madh mbeturinash për të ndihmuar familjen e tij. Ka ardhur për herë të parë këtu disa vite më parë, kur ishte katër vjeç, dhe ashtu si në një lojë, ai mundohet të fitojë më të mirën, mes shokësh që ka zënë në këto hapësira të pashpresa. Miqtë e tij quhen Romario, Sonita, Amarildo dhe Klara. Këta janë vetëm disa prej fëmijëve që punojnë në landfillin e Sharrës, më të njohurit, për punën e palodhur që kryejnë çdo ditë, për orë të tëra, pa mbarim. Ata punojnë fort, si të rritur, me përgjegjësi të madhe, në ndihmë të familjeve, por nuk paguhen as për mbledhjen dhe as për seleksionimin e mbetjeve, që më pas i shesin në pikat e riciklimit. “4 vjeç kam punu këtu. Jam 11 vjeç. Punoj nga ora 8, 9 deri në 8 të darkës, kur errësohet. Punoj me mamin. S’marr asnjë lekë, marrim lekë vetëm për një njeri”, tregon Franko, sipas të cilit, pavarësisht se punon i ndarë me të ëmën, pasi mbledhin mbeturina në dy thasë të ndryshëm, paguhen për një, 500-700 lekë të reja në ditë, vetëm për grumbullimin e inerteve. Pagesa për ata që merren me seleksionimin e plehrave është e ndryshme, edhe më e madhe nëse një person i vetëm i kryen vetë të dyja proceset, mbledhjen dhe ndarjen e tyre sipas llojit, për të mbërritur më pas te shitja e mallit.
Çdo ditë e Frankos nis njësoj, me kokë në plehra. Me të mbërritur në punë, djaloshi nuk përshëndet askënd, as miqtë e tij të ngushtë. Zhytet me kokë në qeset e mbeturinave, që hedhin për çdo ditë, kamionët e Bashkisë së Tiranës, në landfillin e Sharrës dhe del prej aty vetëm pasi t’i mbushet mendja se ka punuar mjaftueshëm për një ditë. Duart e vogla të Frankos të zmadhuara nga zori prej punës së rëndë, punojnë aq vrullshëm, si të ishte duke u zënë me to. Çdo lëvizje e duarve duket sikur shpreh dëshpërim, revoltë për këtë botë, të cilën ai nuk e kish zgjedhur me dëshirë. 11-vjeçari është vetëm një prej fëmijëve, që punojnë në këtë landfill, vetëm një prej vogëlushëve që kanë humbur buzëqeshjen, por jo shpresën! Ata janë njohur herët me “biznesin”, dinë të bëjnë pazare, dinë të shesin kanoçe, plastikë, metale, qelq, në kilogramë dhe copë, edhe pse nuk kanë asnjë klasë shkollë. Asnjë prej të miturve që punojnë në landfillin e Sharrës nuk shkon në shkollë, por dinë që: “1 kilogram hekur kushton 1 mijë e 500 lekë, 1 kilogram bakër 4 mijë lekë, 1 kilogram kanoçe 800 lekë, 1 kilogram plastikë 100 lekë, 1 kilogram bronz 2 mijë e 500 lekë, 1 copë qelqi 150 lekë”.
Franko, Romario, Sonita, Amarildo, Klara, Birseni dhe shumë të tjerë, nuk e kanë parë asnjëherë tekstin e matematikës, por dinë të mbledhin e të zbresin shumë mirë.
Në njërën anë të landfillit të Sharrës shtrohen si tapet mbeturinat e hedhura nga kamionët e Bashkisë së Tiranës, në kazanët e plehrave në kryeqytet, në anën tjetër të saj ka rregull. Aty plehrat i sheh të seleksionuara, vende-vende me tufa. Një grup romësh, mes të cilëve fëmijë të moshave 4-17 vjeç, të rinj e të reja, burra, gra, të moshuar punojnë për mbledhjen e plehrave. Në thasë të mëdhenj ata fusin mbeturinat, që ecin më shumë, siç shprehen ata vetë, për shkak se shiten më shumë dhe me çmime më të larta. Ndërsa një tjetër grup romësh, ku nuk mungojnë kurrsesi fëmijët, bëjnë seleksionimin e mbetjeve që u dërgojnë ata të grupit të parë. Fill pas seleksionimit, ku më të preferuarat janë metalet, kanoçet dhe plastika, ndërsa qelqi dhe kartonët më pak të kërkuara, pasi shiten lirë. “S’ia vlen. 10 lekë copa e kartonit. E për ca? Duhen llove llove”, ia pret Sonita, 15 vjeç, një zeshkane bukuroshe, me sy jeshil, një zonjë e vërtetë shtëpie. “Jam martu 13 vjeç. Jetoj me burrin. Burri punon ku të gjejë mi motra, ku të gjejë, ca pune ka për ne mi? Duhet me hëngër bukë”, tregon 15-vjeçarja, e cila punon në këtë biznes shfrytëzues deri në palcë me bashkëshortin, 16 vjeç, babanë, nënën dhe motrën, Klarën, 4 vjeç. Sonita merr pjesë vetëm në mbledhjen e plehrave, sepse mes romëve të Sharrës klasifikohet si punë më e lehtë për femrat. Franko jo vetëm që mbledh mbeturina, por edhe i seleksionon ato, veç qelqet, veç plastiket, veç kanoçet, veç metalet dhe shkon i shet me motoçikletën e babait, Erzenit, te pikat e grumbullit që ia blejnë mallin me këto çmime se ndodh që fëmijëve ua blejnë lirë fare. Por jo, këtij 11-vjeçari është vështirë t’ia hedhësh. Ai ka shtatë vite përvojë pune në kurriz dhe ia di mirë hilet e punës. Është profesionist. “Me ne sillen keq fare. Kaq du me ti ble thotë, po deshe. Po unë i di çmimet, s’ia shes edhe unë. Ne rrimë gjithë ditën në Sharrë, pse ti shes pak? Ohuuuu sa herë na shtynë, na gjuajnë dhe na marrin mallin se s’duan të japin lekë”, tregon Franko, ky djalë i zgjuar, me kaq shumë karakter. Ai ia di mirë vështirësitë punës dhe kërkon me forcë që t’i vlerësohet nga të gjithë. “S’shkoj në shpi pa 7 mijë lekë, 10 mijë lekë. Ndodh një herë në vit. Unë ndihmoj prindërit”, shprehet djaloshi me një zë bindës.
Shfrytëzimi i fëmijëve në mes të ditës, në landfillin e Sharrës, është pamja më e zakonshme për komunitetin rom, sepse të paktën në këtë hapësirë rrallë gjen në pirgje mbeturinash qytetarë nga mazhoranca. Por, prindërit e kanë zemrën e thyer, kur shohin vogëlushët në mes të plehrave, ku vazhdimisht sëmuren rëndë, helmohen për “vdekje”. Kjo është e vetmja alternativë. Ata nuk e kanë fuqinë të ndryshojnë as të tashmen as të ardhmen e tyre. Prindërit, gjyshërit gëzohen vetëm që i kanë gjallë. “Tri herë e ka përplas makina e plehrave çunin. Frankon mi, të dytin. Në mes të natës. Këtu s’ka drita. Çuni ka qenë t’u mbledh plena dhe është përplas. Tri herë i është thy krahu. Kalamajtë e tjerë sëmuren, ftofen, helmohen. Ça nuk hajnë e ça nuk pinë te plenat, të skadume, ku di unë, plena mo”, tregon Erzeni, në Sharrë e njohin me emrin Lori, babai i Frankos. Lori, siç i pëlqen ta thërrasësh është 39 vjeç dhe jeton në Sharrë, në një barakë të kërrusur prej 20 vjetësh, që kur ka lënë përgjithmonë Elbasanin, qytetin e tij të lindjes. “Këtu fëmijët e mi, motra ime punojnë që 4, 5, 6 vjeç. Ça të bëjmë? I lejm në kasolle, i gjejmë në plena. Ca i nxjerrin vetë kalamajtë. Ku di unë ça të them. Helmohen kalamajtë se hajnë në plena. Qumështin e kanë provu në plena, ku kemi qumësht ne? S’na i prano spitali. Ik dil jashtë na bërtasin sa na shofin”. “Kanë 15 vjet shkollë dhe sillen si kafshë. Ça ngjyre e ke gjakun ti motra? Njerëz të zotit jemi të gjithë”, ndërhyn një tjetër zotëri. Ai quhet Nertil Diamanti, është 30 vjeç, baba i tre fëmijëve, dy vajzave dhe një djali.
“Kalamajtë rrinë në shpi me nusen. Vetëm unë punoj. Dal gjithandej, mbledh buzë lumit, dal që në shtatë e gjysmë të mëngjesit deri në darkë. Punoj me rrit ata fëmijë. Kaq, për më tepër ne s’na do njeri”.
Nertili ikën se do të zgjohet sërish nesër herët, kur vesa e parë e mëngjesit të ketë rënë mbi pirgun e madh të plehrave në Sharrë, dhe një nga një pas tij do t’i bashkohen të tjerë, fëmijë … që kërkojnë të ardhmen në një qytet që i çon ngadalë drejt vdekjes …
/GazetaShqip
Autoriteti i Komunikimeve Elektronike dhe Postare i ka dhënë dy javë kohë të gjithë operatorëve të telefonisë, internetit apo televizioneve kabllore, të heqin lidhjet e tyre ajrore nga shtyllat elektrike.
Sipas vendimit të AKEP, së shpëjti Tirana dhe gjithë qytetet e tjera do të shpëtojnë nga ai “mish-mash” telash në cdo moment që ngrem sytë. Pasi edhe në rast se kompanitë nuk e zbatojnë vendimin në mënyrë vullnetare, do të kalohet në prerjen e tyre brenda datës 30 maj të këtij viti nga Operatori i Shpërndarjes së Energjisë Elektrike.
Ky qendrim ka ardhur pasi stiuata është bërë jo vetëm e rrezikshme për qytetarët dhe e shëmtuar për qytetin, por kryerja e lidhjeve ajrore është në kundërshtim me rregulloren mbi kushtet teknike për ndërtimin e infrastrukturës së rrjeteve.
Sipas një sondazhi të bërë, rezulton se 60% e aktivitetit të këtyre sipërmarrjeve mbështetët në shtyllat elektrike. Pavarësisht se ka kompani që i kanë nxjerrë jashtë përdorimit këto lidhje për arsye të kalimit në zgjidhje të tjera, nuk janë shqetësuar ti heqin ato nga shtyllat elektrike.
Thuajse një vit pas arrestimeve të bujshme të rrjetit që rekrutonte xhihadistë për luftën e Sirisë, Prokuroria e Krimeve të Rënda ka dërguar në gjyq dy imamët e vetëshpallur dhe shtatë ndihmësit e tyre. Ata akuzohen për rekrutim të personave me qëllim kryerjen e akteve terroriste si dhe nxitje dhe thirrje publike për kryerjen e këtyre akteve.
Gjatë hetimit 1-vjeçar, Prokuroria e Krimeve të Rënda ka gjetur fakte kundër 21 personave, të cilët rezultojnë të përfshirë në rekrutimin e xhihadistëve shqiptarë në konfliktin sirian. Por akuzat për 12 prej tyre janë ndarë në një dosje më vete, pasi mendohet se këta persona ndodhen aktualisht në Siri, duke luftuar përkrah militantëve të ISIS.
Nëntë të akuzuarit për rekrutim të “ushtarëve” të Kalifatit kishin role të ndara në aktivitetin e tyre përgjatë viteve 2012-2014. Genci Balla dhe Bujar Hysa akuzohen se përmes propagandës fetare, frymëzuan mbi 70 shqiptarë, ndjekës të rrymës tekfiriste dhe salafiste të islamit për t’u përfshirë në këtë konflikt.
“Gjatë predikimeve të Genci Ballës, sidomos në faljet e së premtes, ai u mbushte mendjen besimtarëve se lufta në Siri ishte një kauzë e drejtë, bëhej në emër të Allahut dhe secili mysliman i devotshëm e ka për detyrë të ndihmojë në këtë luftë,” thuhet në dosjen e Prokurorisë.
Predikim për xhihad dhe thirrje të hapura pro kësaj lufte ka bërë edhe imami i xhamisë së Mëzezit, Bujar Hysa. I akuzuari i tretë, Gerti Pashja i shërbeu kësaj kauze nga Turqia, duke u kthyer në një stacion të rëndësishëm për të rinjtë xhihadistë, që udhëtonin me avion nga Shqipëria drejt Turqisë, e më pas në rrugë tokësore mbërrinin në Siri.
Prokuroria e Krimeve të Rënda ka dokumentuar disa raste, ku vetë Pashja ka udhëtuar me xhihadistët nga Turqia drejt frontit të luftës.
Gjashtë të pandehurit e tjerë, Edmond Balla, Orion Reçi, Zeqir Imeri, Astrit Tola, Fadil Muslimani dhe Verdi Morava u shërbenin dy imamëve si në gjetjen e ushtarëve të gatshëm për luftën e Allahut, ashtu edhe në mbajtjen e kontakteve mes tyre dhe Genci Ballës.
Provat e Prokurorisë
Në dosjen voluminoze të hetimit 1-vjeçar gjenden përgjime ambientale, përgjime telefonike, dëshmi të luftëtarëve të kthyer nga Siria dhe një aktivitet i dendur në rrjetet sociale, përmes të cilave vërtetohet se të pandehurit kanë bërë thirrje për xhihad dhe kanë mbështetur personat e gatshëm për t’u përfshirë në konflikt.
Por në gjyqin e pritshëm, interes të veçantë pritet të kenë dëshmitë e xhihadistëve të kthyer nga kampet e luftës. Sipas dosjes së hetimit, ata kanë pranuar implikimin e imamëve Balla e Hysa, por edhe të personave të tjerë në rekrutimin e tyre.
Gjithashtu, të kthyer kanë pranuar se kanë shkuar në Siri për xhihad luftarak dhe se një pjesë e tyre ishin përfshirë edhe në luftime përkrah Al-Nusras apo grupimeve të tjera të lidhura me Al-Kaedan.
Telefonatat që vinin nga kampet e luftës janë gjithashtu të rëndësishme për të kuptuar se kush ishin shqiptarët e përfshirë në konflikt dhe cilat ishin arsyet që i shtynë ata të shkonin atje.
Hetimi ka zbuluar se shumica e tyre ishin të rinj, të pashkolluar dhe me njohje të cekëta në Islam. Ata ishin ndjekës besnikë të imamit Genci Balla dhe besonin se pjesmarrja në këtë luftë u jepte një vend nderi në botën e përtejme.
Përgjimet telefonike krijojnë gjithashtu një ide mbi atë çka ndodhte në frontin e luftës, si ishin të organizuar luftëtarët shqiptarë. Në vazhdimësi, njerëzit më të besuar të Genci Ballës dhe Bujar Hysës kërkonin ushtarë të rinj dhe të fortë për t’i përdorur në luftime.
Xhihadistët shqiptarë në Siri
Prokuroria e Krimeve të Rënda ka arritur në përfundimin se besimi fetar ka qenë motivi kryesor për shtetasit shqiptarë të përfshirë në konfliktin sirian.
“Ata kanë ikur të bindur se do të kryenin veprime në të mirë të njerëzit, duke besuar thirrjen e bërë (nga imamët),” thuhet në dosje. Fillimisht u dyshua se shqiptarët e përfshirë në konflikt ishin të paguar, por hetimi 1-vjeçar nuk ofron prova në drejtim të kësaj teze.
Xhamitë e Unazës së Re dhe Mëzezit përdoreshin si hallkat kryesore në këtë rrjet, për indoktrinimin fetar të xhihadistëve potencialë.
Prokuroria e identifikon Genci Ballën si një ndër teologët më radikalë në Shqipëri, që predikon islamin e dhunshëm dhe nxit urrejtje fetare. Bashkë me rreth 70 xhihadistë shqiptarë, ai ka dërguar në Siri edhe gruan e tij, Almira Kastrati dhe dy fëmijët e saj nga martesa e parë.
Gerti Pashja, studenti shqiptar në Bursa të Turqisë konsiderohet njeriu i dytë më i rëndësishëm i grupit. E ndërsa njerëzit në Tiranë rekrutonin luftëtarë, Pashja u tregonte atyre rrugën se si të shkonin deri në frontin e luftës.
Prokuroria ka zbardhur një episod, ku Pashja ka shoqëruar drejt Sirisë një luftëtar, duke udhëtuar bashkë me të me autobus nga Turqia. Ai ka dërguar në Siri edhe familjen e tij, por për shkak të luftimeve të ashpra është zhvendosur sërish drejt Turqisë.
Aktiviteti fetar shkonte paralelisht me atë ushtarak në dy xhamitë ilegale, ku predikonin Genci Balla dhe Bujar Hysa. Policia ka sekuestruar armë, fishekë, xhupa kamuflazhi, dylbi e objekte të tjera luftarakë në shtëpitë e bashkëpunëtorëve të tyre të ngushtë.
Ish drejtuesi i një shërbese famëkeqe “ish-gej” u martua me partnerin e tij prej një kohe të gjatë.
Siç raportoi fillimisht Memphis Flyer, ish drejtori i Dashuri në Veprim (Love In Action)John Smid, i cili konsiderohej si një nga udhëheqësit më të shquar të terapive “riparuese” ose “ish-gej”, lidhi kurorë me Larry McQueen më 16 nëntor në Hugo, Oklahoma .Çifti aktualisht jeton në Paris, Texas.
Smid e vlerësoi burrin e tij të ri si “një pasqyrë në të cilën unë shihem çdo ditë” në një postim në facebook cituar nga Gay Star News.
“Për shumicën e jetës sime, pasqyra në të cilën shihesha reflektonte gabimet, të metat dhe dështimet e mia,” shkruan ai. “Reflektimi që unë shoh sot me Larry-n, më tregon gjërat pozitive në jetën time, anët e forta të mia, dhuntitë dhe talentet. Unë shoh se si mund të kem sukses në një marrëdhënie reciproke intime dhe të dashur.”
Në një shfaqje në vitin 2011 në programin e Chris Matthews ‘”Hardball”, Smid shprehu ndjenja rreth orientimit seksual që, duke marrë parasysh gjithçka, ishin shumë larg nga bindjet e tij të mëparshme.
“Unë e përjetoj homoseksualitetin … është një pjesë e historisë sime, është një pjesë e jetës që unë jetoj,” tha në atë kohë Smid, i cili dha dorëheqjen si drejtor ekzekutiv nga Dashuria Në Veprim në 2008.
Ai u divorcua me gruan e tij gjatë atij viti, duke thënë për The Lone Star Q, “Unë besoja në fatin se diçka do të ndodhte, që kurrë nuk ndodhi, dhe kështu në moshën time, nuk më kanë mbetur dhe aq shumë vite të mira. Nuk mund të jetoj kështu për pjesën tjetër të jetës sime. Kështu që i thashë vetes jo, unë nuk jam i gatshëm të mbaj shpresë tek diçka që nuk do të ndodhë.”
Smid tani drejton Grace Rivers, një grup miqësor i krishterë për “ata që e quajnë veten gej dhe duan të kërkojnë një marrëdhënie me Perëndinë në një vend ku janë të lirë ta bëjnë këtë”, dhe ka kredituar Morgan Jon Fox, i cili drejtoi dokumentarin “Kështu duket Dashuria në Veprim” që e ndihmoi të ndryshonte mendim.
Marrë nga: www.huffingtonpost.com
Pasi ishte njoftuar nga qeveria se personat që do të paguanin faturat e prapambetura të energjisë elektrike, deri në fund të muajit shkurt do të përfitonin ulje të kamatvonesave deri në masën 80%, dy ditët e fundit të muajit i ngjajnë “rradhës së famshme të qumshtit” në kohën e komunizmit.
Kjo ka krijuar një situatë të pabesueshme deri pak vite më parë. Njerëzit që dikur nuk e paguanin prej vitesh energjinë, tani qëndrojnë në radhë, duke u shtypur me njeri-tjetrin.
Më shumë kjo ndodh në Korçë ku pagesat kanë qenë gjithmonë në nivel më të lartë në vend. Madje ka dhe qytete si Shkodra, ku kanë dale edhe sekserë që të shesin radhen për të paguar.
Por reagimit të njerezve pas presionit shuime te madh te ushtruar nga OSHEE dhe Policia e Shtetit nuk po i pergjigjen aq sa duhet autoritetet.
Kjo gje ka shtyre një abonent te OSHEE-së në qytetin e Korçës te protestoje ne heshtje para punonjesve te kompanise me kerkesen e thjeshte: ‘Dua te paguaj dritat’.
/TopChannel
Historiaime.al është një zë i pavarur në mbrojtje të të drejtave të njeriut. Ne raportojmë si për shkeljet e të drejtave të njeriut ashtu edhe për histori njerëzore që i promovojnë këto të drejta. Ky projekt synon të ndryshojë qëndrimet jo fort etike karshi të drejtave të njeriut nga ana e medias kombëtare si ajo e shkruar, ashtu edhe ajo vizive dhe media e re online.